منوچهر آتشی (۲ مهر، ۱۳۱۰، دهرود دشتستان بوشهر - ۲۹ آبان، ۱۳۸۴، تهران) شاعر و مترجم معاصر و از آخرین شاگردان مستقیم نیما یوشیج.
این شاعر و مترجم در ۲ مهر سال ۱۳۱۰ در بخش دهرود شهرستان دشتستان استان بوشهر متولد شد. او پس از اینکه دوره دانشسرای مقدماتی را در شیراز گذرانید، چندسالی به آموزگاری پرداخت و در سال ۱۳۳۹ به تهران آمد و در دانشسرای عالی، به تحصیل پرداخت و در مقطع کارشناسی رشتهزبان و ادبیاتانگلیسی فارغالتحصیل شد. آتشی در روز یکشنبه ۲۹ آبان ۱۳۸۴ درسن ۷۴ سالگی در بیمارستانی در تهران بر اثر ایست قلبی درگذشت ودر زادگاهش بوشهر به خاک سپردند.همچنین او چند روز قبل از مرگش درمراسم چهره های ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات معرفی شد.
وی که همواره در دهههای چهل و پنجاه و شصت به سبک نیمایی شعر میسروده در دو دهه اخیر با گرایش به شعر سپید به طرح دیدگاههای جدیدی در شعر پرداختهاست.
ای دریغا عمر ما همچو نیلوفر مپیچ ایدل به شاخ نسترن رهنشین چون لاله شو، فصل همآغوشی گذشت
در غزل هم «آتشی» نقش مجزا میزند گرچه عمر ما همه در شیوه «یوشی» گذشت قامت سرو تو قامت سرو تو در گلشن شیراز یکی است سرو در شهر زیاد است ولی ناز یکی است
طالبان رخ خوب تو فراوان باشند لیکنت عاشق شوریدهٔ جانباز یکی است
سر، سرانجام نثار قدمت خواهم کرد سخن آخر سرباز، از آغاز یکی است
شاعرانند در این ملک فراوان اما شیوهٔ زندهٔ «سرنا»ی غزلساز یکی است سخن از سینه برآید مرا ز حشر مترسان که روز رستاخیز چو خاک پس بزنی لاله در کفن بینی
چه جای ِ سایهٔ بال هما بود «سورنا» «در آن دیار که طوطی کم از زغن» بینی |
سودابه امیری 
